Dit is voor jou...

We hebben het overleefd, al twijfelde ik daar geen seconde aan…

Morgen is het zover: jij en ik op Werchter. Wie had dat zes maanden terug kunnen voorspellen? Wie had dat het afgelopen jaar durven dromen? Ik alleszins niet, maar ik prijs me nog altijd gelukkig dat ik je die 6e januari die kus heb gegeven. Sindsdien is mijn leven aan een rotvaart voorbij gegaan en ben ik me steeds bewuster geworden van wat liefde allemaal kan betekenen. Jij bent een mijlpaal in mijn leven, eentje met wie ik morgen graag op Werchter wil vertoeven. Zelfs die gloeiende lavabol, die al enkele dagen serieus over zijn toeren is, zal onze pret niet bederven.

Wij zijn hittebestendig, temperatuur speelt geen rol. Dat is tenminste wat ik denk en het is aan ons om dat te bewijzen. Morgen kennen we het resultaat van een relatie op de proef gesteld door overvloedige zweet, de drukkende warmte en de eventuele zonneslag. Ik bereid me er alvast op voor en zal proberen om mijn hoofd koel te houden. Ik heb er voor jou bovendien al een relatief goed oog op. Op de festivalwei is er namelijk niet zo heel veel verkeer.  Laat het opjagen dus maar aan anderen over, kleine meid. Je bent namelijk ietsiepietsie mooier met een glimlach op je snoet.

Liefs

PS: Op dit moment krijg ik bovendien je berichten van twee uur terug. Mijn gsm is dus toch nog niet helemaal de oude…

Ik heb dit refrein op een ochtend ooit eens voor jou gezongen in bed. Sinds die dag meen ik nog altijd ieder woord van wat ik toen stilletjes mijmerde.

“But I’ll be close behind,
I’ll follow you into the dark”

(Toon Claes: e-mail 16/06/2010 21:31)

Ik luister niet naar Toon, want ik zie jou te graag! Ik hou van jou!

Met de nodige verwondering keek ik naar het mandarijntje van mijn liefje. Ze was daags voordien zichtbaar verontwaardigd dat ik maar lauwtjes reageerde op dit wonder der aarde. Mandarijntjes kun je namelijk pas eten als het Sinterklaas is. Mijn liefje maakt mij slimmer, daarom val ik op haar. Daarom ben ik nu verwonderd. 

Tot nu toe is er één berichtje uit je doos dat me het meest geraakt heeft en me tevens heeft aangezet tot denken… IK WIL OOK OUD WORDEN MET U! 

We’re on the same level…

Liefste schat,

Het werd vandaag even donker. De computer wou niet mee, de Vlaamse kiezer evenmin. Ik kan alleen maar hopen dat je de moed niet opgeeft. Nochtans ben ik er vrij zeker van dat je dat niet zal doen. Hier wil ik je even een hart onder de riem steken, je nogmaals steunen en zeggen hoezeer ik je bewonder. Dat laatste kan klinken als een flauwe grap, maar niets is minder waar.

Vaak maak ik de vergelijking tussen jou en mij. Ik ben een eeuwige treuzelaar, draai in cirkels rond mijn doel, maar kom veel te dikwijls toch juist op mijn pootjes terecht. Jij gaat ondanks je onzekerheden recht door zee, steekt moeite in alles wat je doet. Ik ben blij dat ik met zo iemand samen kan zijn. Iemand die weigert op te geven, ook al hangt het gemoed aan een zijden draadje, ook al steken de onzekerheden weer de kop op. Ik weet het, dit is weer veel van hetzelfde, dit is weer een beetje van wat ik je al zei op Facebook. Toch vind ik het belangrijk dat je dit (mijn bewondering) net op deze momenten goed beseft. 

Het is nu even donker, schat. Maar dat kan je schijnbaar niet deren. Al twintig pagina’s en nog niet verslaan door de wanhoop, hoe uitgeput je ook bent. Ik heb er een goed oog op, liefste. Jij dwingt opklaringen af, ik kan er alleen maar op wachten. Doe zo voort, Karolientje. Ik kan veel van je leren. 

Liefs